تحولات هفته گذشته پرونده هسته ای ایران بار دیگر پیچیدگی این بحران دیپلماتیک را به نمایش گذاشت. پیش از اجلاس سه جانبه رهبران ایران، برزیل و ترکیه، هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه آمریکا در دیدار با ویلیام هیگ، وزیر امور خارجه جدید بریتانیا شانس موفقیت این اجلاس در دست یافتن به توافقی معنا دار را به نقل از رئیس جمهوری روسیه حداکثر ۳۰ درصد دانست.
این پیش بینی چه از روی بدبینی و چه از روی بی میلی نسبت به موفقیت اجلاس تهران مطرح شده باشد؛ نشان از عدم آمادگی دستگاه سیاست خارجی آمریکا و کشور های پنج بعلاوه یک برای واکنش به نتیجه ای متفاوت داشت.
بر خلاف پیش بینی خانم کلینتون و دیمیتری مدودف، رئیس جمهوری روسیه، ایران در گفتگو های خود با ترکیه و برزیل با هر سه خواسته غرب در مذاکرت پاییز- فرستادن اورانیوم غنی شده خود به خارج از ایران، انتقال آن در یک محموله و دریافت سوخت راکتور تحقیقاتی تهران ۱۲ ماه بعد از انتقال – موافقت کرد.
کمتر از ۲۴ ساعت بعد از این توافق هیلاری کلینتون در نشست کمیته روابط خارجی سنا که به موضوع توافق آمریکا و روسیه برای کاهش سلاح های هسته ای اختصاص داشت از طرح پیش نویس قطعنامه ای جدید در شورای امنیت سازمان ملل متحد در بعداز ظهر همان روز سخن گفت.
صرفنظر از نحوه “غیر متعارف” اعلام این خبر، بسیاری از ناظران معتقدند که مطرح شدن این پیش نویس در روز سه شنبه از قبل برنامه ریزی نشده بود و در واکنش به تحولات تهران انجام شد.
واکنش منفی برزیل و ترکیه به این تصمیم در شامگاه سه شنبه و رد هر گونه گفتگو در مورد تحریم های جدید توسط نمایندگان آنها در سازمان ملل متحد و ابراز نارضایتی رهبران این دو کشور از طرح این پیش نویس، حکایت از عمیق تر شدن شکاف میان آنها و آمریکا داشت.
باراک اوباما ضمن حمایت از وضع تحریم های جدید در تماسی تلفنی با نخست وزیر ترکیه تلاش کرد از تیره شدن روابط دو کشور جلوگیری کند.
